Bijna dertig jaar geleden, toen ik op de middelbare school zat, moest ik elke dag met zo’n lelijke leren boekentas naar school. Een rugzak was uit den boze, want – zo zei mijn vader – dat was slecht voor de boeken. Maar toen ik in de vijfde klas zat, een kocht ik een klein leren rugzakje voor de dagen dat ik weinig boeken mee naar school hoefde. Het was gemaakt van een patchwork van kleine lapjes echt leer met schouderbanden en een koord van kunstleer. In de loop der jaren zijn er heel wat reparaties nodig geweest. Een schoenmaker repareerde een losgekomen gesp en ik maakte zelf een nieuwe voering. Maar uiteindelijk kwamen er scheuren in het kunstleer van de schouderbanden. En de rugzak was eigenlijk ook te klein om te gebruiken voor mijn werk of voor logeerpartijen. Tijd voor een metamorfose.

Wat ik nodig had, was een rits en een voering. De voeringstof moest zacht zijn om de laptop te beschermen tegen stoten en krassen. En het moest een relatief dikke stof zijn, omdat de binnenkant van het leer erg oneffen is en dat bij een dunne voering voelbaar en zichtbaar zou zijn. De keuze viel op een een favoriete trui die na twintig jaar dragen tot op de draad versleten was.

De rits heb ik nieuw gekocht. Vervolgens kon het naaien beginnen. Hiervoor gebruikte ik de instructie uit het boek De fantastische tas van Helen Angharad Henley. Ik heb eerder een vergelijkbare map gemaakt, dus ik durfde het wel aan. In theorie gaat het ongeveer zo: Je knipt de buitenstof en de voering iets groter dan de laptop en legt ze met de verkeerde kanten op elkaar. Je ritst de rits helemaal open en speldt hem met de tanden naar binnen gericht langs de rand op de voeringstof. Je gaat driekwart rond: je begint langs een korte kant, dan langs een lange en eindigt met de laatste korte kant. Maar door zo’n dik leer heen spelden leek me niet gemakkelijk. En ik wilde ook liever geen gaatjes achterlaten in het leer. Daarom gebruikte ik kleine papierklemmen. Vervolgens naaide ik het leer, de voeringstof en de rits in één keer op elkaar. Ik stopte de laptop erin, ritste de map dicht en… ontdekte dat de map eigenlijk net te groot was. De laptop had iets teveel ruimte om te schuiven. Dat leek me niet veilig. Dus moest ik één van de korte kanten weer lostornen, iets korter knippen en opnieuw naaien. Gelukkig was de pasvorm daarna wel goed. Toen kwam de moeilijkste stap: het afwerken van de rafelranden met een biaisband. Als je zo’n map van katoen maakt, dan is dat geen enkel probleem. Maar ik had een dikke laag leer (op sommige plekken twee lagen) met daarop een dikke tricot en dan nog een rits. Een biaisband voegt daar nog eens vier stoflagen aan toe! Ik betwijfelde of mijn naaimachine zoiets diks zou kunnen verwerken. Ik besloot een paar lange repen tricot uit mijn trui te nemen en die als afwerking er omheen te naaien. Tricot rafelt niet, dus hoefde ik deze band niet te zomen en dat bespaarde twee stoflagen. Maar het naaien van het stugge leer bleef een verschrikking. Het is geen strakke stiklijn geworden. Jammer, maar we doen het ermee.

O ja, ik vergeet haast de laatste stap. Zoals je in de bovenste foto kunt zien, waren sommige stukjes leer niet erg zwart meer. Maar een beetje zwarte schoenpoets doet wonderen.