Ik heb in mijn leven al heel wat winterjassen gehad. Liefst van wol, want dat is lekker warm en zelfs enigszins waterafstotend. Mijn huidige jas is misschien wel de mooiste die ik ook heb gehad. Het is er één uit de Mart Visser-collectie van V&D uit 2011. Stoer én vrouwelijk. Zwart, getailleerd, met leren details bij de kraag, de ritssluiting en als voering van de zakken. Hij is van echte wol, maar niet met echt leer, want het moest natuurlijk wel voor een V&D-prijsje verkocht worden. En daar zat het probleem. Kunstleer is veel goedkoper en diervriendelijker dan echt leer, maar gaat ook veel minder lang mee. Na tien winters begon het te schilferen. Elke keer als ik mijn handen in de zakken stopte, kwamen ze er onder de zwarte roos uit. Dat kon zo niet langer.
Mijn lappenwand had niks bruikbaars in de aanbieding, dus bracht ik een bezoekje aan de lokale stoffenwinkel. Ik besloot niet opnieuw kunstleer te gebruiken, want dat gaat uiteindelijk toch weer uiteenvallen in vieze microplastics. Op een tafel met restlappen vond ik een leuke stevige stof van katoen.
Het naaien van de zakken was een leuke uitdaging. Ik had nog nooit zulke gevoerde zakken genaaid en had geen flauw idee hoe dat moest. Het mooie van een reparatie is dat je alles heel goed kunt onderzoeken bij het uit elkaar halen. Wat niet wil zeggen dat ik niets fout heb gedaan. Zo had ik de verticale stroken bij de rits aan beide zijden met vlieseline moeten verstevigen, of aan elkaar moeten naaien. Dan waren ze wat stijver geweest en zouden ze de rits wat beter bedekt hebben. Nu ziet het er niet zo strak meer uit.
Maar eerlijk gezegd had de jas zelf ook al een ontwerpfout. Als je gaat zitten met de jas dicht, ontstaat er een flinke bobbel op de buik. Dat was niet het geval geweest als hij een tweewegrits had gehad, want dat had je bij het zitten de jas ook van onderaf kunt openen. Maar een rits die nog prima werkt vervangen is natuurlijk ook niet heel duurzaam.
Enfin: operatie geslaagd. Ik weet niet wat Mart Visser ervan vindt, maar ik ben best wel tevreden met het resultaat. Iets minder stoer dan het origineel, maar nog steeds mooi!
